Wcale nie musisz być „roztrzepany”, by mieć ADHD. U dorosłych zaburzenie to przybiera inne formy – często niezauważone przez lata.
Nierozpoznane ADHD to nie lenistwo
Dorośli z ADHD często zmagają się z trudnościami w organizacji, koncentracji, a także z impulsywnością czy nadmiernym pobudzeniem. Niektórzy latami słyszą, że są „leniwi” lub „nieogarnięci” – tymczasem to objawy realnego neuroatypowego funkcjonowania.
Diagnoza to początek ulgi
Proces diagnostyczny ADHD u dorosłych opiera się na rozmowie, kwestionariuszach i często na spojrzeniu wstecz – na dzieciństwo. Dla wielu osób sama diagnoza przynosi ogromną ulgę: „to nie moja wina, tylko mój mózg działa inaczej”. To może być pierwszy krok ku bardziej dopasowanemu życiu.
Co dalej po diagnozie?
Po diagnozie możliwe jest rozpoczęcie psychoedukacji, terapii, a w niektórych przypadkach leczenia farmakologicznego. Kluczowe są też codzienne strategie: planowanie z pomocą narzędzi, techniki koncentracji, praktyka uważności. Świadomość to siła – i ogromna zmiana jakości życia.