Zespół SENSO
Alicja Piotrowska
Psycholożka · psychotraumatologia

Alicja Piotrowska
Psycholożka · psychotraumatologia
Pracuję z młodzieżą od 15. roku życia oraz osobami dorosłymi. Wspieram osoby, które doświadczyły trudnych lub przeciążających wydarzeń i zauważają, że mimo upływu czasu nadal wpływają one na ich samopoczucie, relacje, sposób reagowania albo codzienne funkcjonowanie.
Do gabinetu trafiają osoby po stracie bliskiej osoby, doświadczeniu przemocy, trudnych relacjach, chorobie, wypadku czy nagłym wydarzeniu, które zachwiało ich poczuciem bezpieczeństwa. Pracuję także z osobami, które dorastały w środowisku pełnym napięcia, emocjonalnego zaniedbania lub doświadczeń, o których trudno jednoznacznie powiedzieć „to była trauma”, ale które do dziś wpływają na sposób przeżywania siebie i relacji z innymi.
Wspieram osoby, które:
- żyją w ciągłym napięciu, czujności albo poczuciu wewnętrznego pobudzenia,
- mają trudność z koncentracją, pamięcią lub utrzymaniem uwagi, szczególnie w okresach silnego stresu,
- zmagają się z obniżonym nastrojem, lękiem lub poczuciem przeciążenia,
- doświadczają natrętnych wspomnień, koszmarów albo silnych reakcji na sytuacje przypominające o trudnym wydarzeniu,
- unikają określonych miejsc, sytuacji, tematów albo relacji, ponieważ wywołują one zbyt silne emocje,
- mają poczucie odcięcia od własnych emocji albo przeciwnie — emocje pojawiają się bardzo gwałtownie i trudno je uspokoić,
- zauważają silne reakcje ciała mimo braku bezpośredniego zagrożenia,
- doświadczają trudności w relacjach, poczucia winy, wstydu albo problemów z zaufaniem,
- są w kryzysie lub przechodzą przez trudny moment związany ze stratą, chorobą, przemocą czy gwałtowną zmianą życiową.
Najpierw bezpieczeństwo
W pracy bardzo ważna jest dla mnie relacja oparta na szacunku, akceptacji i poczuciu bezpieczeństwa. Nie zakładam, że pacjent powinien od razu opowiedzieć o wszystkim, co go spotkało. Szczególnie w pracy z doświadczeniami traumatycznymi zależy mi na tym, żeby tempo terapii było dostosowane do aktualnego stanu, możliwości i gotowości konkretnej osoby.
Pacjent powinien mieć poczucie, że jego granice są respektowane. To on decyduje, o czym jest gotowy rozmawiać i w jakim momencie. Jeśli widzę, że napięcie lub pobudzenie stają się zbyt silne, nie próbuję za wszelką cenę kontynuować trudnego tematu. Najpierw pomagamy odzyskać większe poczucie stabilności, a dopiero później — jeśli jest na to przestrzeń — wracamy do tego, co się wydarzyło.
Zrozumieć, co się ze mną dzieje
Jednym z ważnych elementów mojej pracy jest pomaganie pacjentowi w zrozumieniu jego własnych reakcji. To, co z zewnątrz może wyglądać jak „przesadna reakcja”, wycofanie, trudność w koncentracji czy silne napięcie, często ma swoją konkretną przyczynę.
Staram się bardzo precyzyjnie odzwierciedlać to, co obserwuję i słyszę. Nazywamy emocje, przyglądamy się temu, co dzieje się w ciele, jakie sytuacje uruchamiają określone reakcje i co pomaga odzyskać równowagę. Samo zrozumienie, dlaczego organizm zachowuje się w określony sposób, często przynosi ulgę i pozwala spojrzeć na siebie z większą życzliwością.
Jak pracuję?
Korzystam z metod opartych na wiedzy naukowej i dobieram je do problemu, z którym przychodzi pacjent. Nie stosuję jednej techniki wobec wszystkich osób.
W pracy wykorzystuję między innymi metody pomagające rozpoznawać i regulować emocje, techniki uziemiania i powracania do „tu i teraz”, psychoedukację oraz pracę uwzględniającą reakcje ciała. Ważną częścią spotkań jest dla mnie aktywne słuchanie i rzeczywiste zainteresowanie historią pacjenta — nie tylko objawem, z którym przychodzi.
Jeżeli widzę powtarzający się sposób reagowania, relację albo zachowanie, które pacjentowi szkodzi, mogę o tym powiedzieć wprost. Robię to jednak wtedy, kiedy widzę, że dana osoba jest na to gotowa. Konfrontacja nie ma być dla pacjenta kolejnym doświadczeniem nacisku, ale sposobem na zobaczenie czegoś, co może otworzyć drogę do zmiany.
Ciepło i konkret
W kontakcie jestem spokojna, uważna i delikatna. Zależy mi na tym, żeby pacjent czuł, że nie jest oceniany i że może przynieść do gabinetu również te części swojej historii, o których trudno mówić.
Jednocześnie ważny jest dla mnie konkret. Lubię tłumaczyć, co może stać za określonymi reakcjami, dlaczego stosujemy daną metodę i do czego zmierzamy. Chcę, żeby pacjent wiedział, gdzie znajduje się w procesie, jakie zmiany już zaszły i nad czym jeszcze będziemy pracować.
„Pani Alicja jest spokojna i konkretna, potrafi wytłumaczyć to, co przeżywam. Wychodzę uspokojona i z nadzieją na poprawę.”
Zmiana bez przekraczania własnych granic
Nie boję się trudnych historii. Jednocześnie nie uważam, że skuteczna pomoc polega na jak najszybszym dotarciu do najbardziej bolesnego doświadczenia.
Proces terapeutyczny powinien prowadzić do poprawy codziennego funkcjonowania i dobrostanu pacjenta. Czasem oznacza to pracę nad regulacją emocji, czasem nad relacjami, poczuciem własnej wartości albo odzyskaniem poczucia wpływu na własne życie. W innych sytuacjach możemy stopniowo pracować z doświadczeniem, które nadal wraca i utrudnia funkcjonowanie.
Niezależnie od problemu zależy mi, aby terapia była miejscem, w którym można bezpiecznie rozpocząć proces rzeczywistej zmiany.
Wykształcenie i doświadczenie
- absolwentka jednolitych studiów magisterskich z psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim,
- w trakcie certyfikacji z zakresu psychotraumatologii na Uniwersytecie SWPS,
- trenerka umiejętności społecznych (TUS),
- hipoterapeutka,
- doświadczenie w pracy z pacjentami onkologicznymi i ich bliskimi w fundacji „Dobrze, że jesteś”,
- doświadczenie w Klinice Psychiatrii we Wrocławiu w zakresie diagnozy psychologicznej, rozmów wspierających i psychoedukacji,
- doświadczenie w prowadzeniu grup socjoterapeutycznych dla dzieci i młodzieży oraz współpracy z rodzicami,
- doświadczenie w pracy psychologa szkolnego.
Regularnie poszerzam swoją wiedzę, szczególnie w obszarze psychotraumatologii i metod pracy z osobami, których funkcjonowanie zostało zmienione przez trudne lub przeciążające doświadczenia.